خاورمیانه در برزخ؛ وقتی «ترس متبادل» جایگزین دیپلماسی میشود
-
سکوت پیش از طوفان: در اتاقهای وضعیت واشینگتن، تلآویو و تهران، هیچکس از زمان دقیق درگیری بعدی خبر ندارد. این سکوت ناشی از صلح نیست، بلکه ناشی از وحشتِ مهار گسیختنِ زنجیرهای از واکنشهاست که برندهای نخواهد داشت.
-
-
معمای ترامپ و اولویتهای تغییریافته: آیا ایران هنوز در صدر برنامههای ترامپ است یا پشتِ موضوعاتی مثل ونزوئلا پنهان شده؟ حقیقت این است که «خویشتنداری» فعلی، نه یک انتخاب هوشمندانه، بلکه نوعی «فلج راهبردی» ناشی از ترسِ بهکارگیری سلاحهای ویرانگر است.
-
پیروزیهای توخالی: پنتاگون میداند تخریب زیرساختهای ایران ممکن است، اما از «فردای حمله» واهمه دارد؛ جایی که موشکهای مافوقصوت ایران میتوانند منطقه را به آتش بکشند. در سوی دیگر، نتانیاهو در فشار انتخابات، میان «نمایش قدرت» و «جنگ فرسایشی» گرفتار شده است.
-
پل طلایی یا انفجار تاخیری؟: اگرچه هر دو طرف فعلاً از رویارویی مستقیم عقبنشینی کردهاند (پل طلایی سانتزو)، اما این بنبست تنها یک «انفجار به تعویق افتاده» است. یک اشتباه محاسباتی کوچک در فضای سایبری یا میدانی، میتواند مانند بحران ۱۹۱۴، جهان را به کام جنگی ناخواسته بکشد.
