خبر دردناک و کوتاه، درگذشت مادر سردار جاویدالاثر سپاه اسلام، حاج احمد متوسلیان، پس از ۴۳ سال چشمانتظاری برای بازگشت فرزندش در شب پنجم ماه مبارک رمضان بود.
این خبر، بار دیگر یاد یکی از ماندگارترین چهرههای دفاع مقدس را زنده کرده و خاطرات دردناک سالهای طولانی انتظار خانوادههای مفقودالاثر را به یاد میآورد.
در این لحظه، آدم ناخودآگاه به یاد فیلم «شیار ۱۴۳» میافتد؛ فیلمی که قصه چشمانتظاری مادران شهید و جاویدالاثر را به تصویر کشید. هرچند داستان مادر سردار متوسلیان کمی متفاوت از آن روایت است. این مادر که در دوران دفاع مقدس، فرزندش را به عنوان فرمانده دلاور لشکر ۲۷ محمدرسولالله میشناخت، پس از آزادسازی خرمشهر در خرداد ۱۳۶۱، فرزندش در مأموریتی به سوریه فرستاده شد تا راههای کمک به نیروهای لبنانی در جنگ با رژیم صهیونیستی را بررسی کند و هستههای اولیه حزبالله را هماهنگ کند. اما در چهاردهم تیر ماه ۱۳۶۱، در حالی که همراه با سه نفر دیگر از جمله کاردار سفارت ایران در بیروت بود، در عملیات مشترک نیروهای اسرائیلی و فالانژها ربوده شد و از آن زمان تاکنون هیچ خبری از سرنوشت او در دست نیست.
متاسفانه اطلاعات چندانی از زندگی مرحومه حاجیه خانم معصومه حسینی زاده در دست نیست، اما میتوان پیشبینی کرد که او مادری مهربان، مقاوم و صبور در برابر سختیها و دوری از فرزند بوده است.
